Herinneringen van Carlijn

Mijn moeder, mijn uitgesproken mama. Matriach Maike, oermama, Materfamilias van ’n familie die verder reikte dan ons gezin de Vreese-Böck.
Bloed of zielsverwanten, gelijkgestemde en andere malloten ze waren allemaal welkom bij Maike & Ed.
De vrienden en kennissen, die zo eigen voelen dat we ze mogen rekenen tot onze naaste familie.
’n aangewaaid zusje, neven en nichten als ook de kinderen van vrienden…
allemaal verrijkten ze onze jeugdjaren. 
Je jonge  geest en ruimdenkendheid maakten dat de jeugd zich graag bij jou schaarde en eenieder zich kind aan huis voelde. 
Zo creëerde je je eigen clan, weliswaar van wisselende samenstelling maar met vele trouwe volgers.

In ons geliefde ouderlijk huis op de Hatertseweg 28 werd elke gelegenheid aangegrepen om samen met deze uitgebreide familie te eten. Je Indisch inslag kwam dan helemaal tot z'n recht: Eten (Soto & Sayur Lodeh) maak je per slot ook niet voor 4 personen.
Moge je gastvrijheid en kookkunsten in mij voort leven. 

Mieke zal zeker je creativiteit en liefde voor handwerken voortzetten. Ik herinner me de carnavaloutfits, die je voor me in een nacht creëerde. Wist ik de dag ervoor nog niet wie en wat ik zou zijn, mocht ik daags erna de 1e prijs opstrijken als best verkleedde in jouw creaties als oosterse prinses en Holly-hobby.
Mijn mama die alles kon en wist en wat ze niet wist dat moest nog uitgevonden
worden.

Door de komst van Wikipedia en Google heb ik me gelukkig al iets minder afhankelijk van je kunnen maken. Maar je raad en goedbedoelde adviezen zal ik missen. Al sloeg ik ze ook regelmatig in de wind. 
Jij regelde het wel: de aan & verkoop van diverse huizen. Met als klap op de vuurpijl de verkoop van nr 28. Je sloeg de spijker op zijn kop en de verhuizing naar Villa Hamer werd een feit.

Maar ook de oprichting van de IJsvogels, toen onze ambitie als kunstrijdsters werd bedreigd door het stoppen van de Nijmeegse kunstschaats vereniging. Je veranderde de kamers van de 1e verdieping in klaslokalen en startte je eigen hostess-opleiding toen jij en de andere docenten van Tunon op straat stonden. Je speelde voor reisbureau, intermediair en belastingadviseur. Zelfs toen je gezondheid achteruit ging, wist je met de telefoon en online aankopen het meeste nog te regelen. 

Wel werden steeds vaker Kees, Annemarie, Camiel of Hans ingeschakeld om je grootse plannen te realiseren. 

Mijn rol beperkte zich gelukkig tot het bakken van katjang, kroepoek en emping. Of het grillen van sate wat mij als vegetariër meer dan toevertrouwd was.

Hoe belangrijk het contact van mensen om je heen was, werd eens te meer duidelijk toen ik je zag wegkwijnen tijdens de quarantaine die werd opgelegd in het ziekenhuis tijdens je opname met de griep. Of hoe je opleefde bij alle bezoek dat je mocht ontvangen na de oproep per whatsapp aan je clan.
Ik wens dat jij al die jou zijn voortgegaan weer mag ontmoeten en dat jullie feestend in onze herinneringen voortleven. 

Papa is er in elk geval van overtuigd dat er in het
hiernamaals niet meer afgewassen hoeft te worden.

Graag wil ik ook namens jou dank uitspreken voor de verzorging, steun en lieve woorden en daden die jij, papa, Annemarie en ik hebben ontvangen van de door jou geschapen familie, buurtzorg, medewerkers van Villa Hamer en met name ook de geweldige verpleging op de afdeling cardiologie.

Dankbaar ben ik dat ik er voor jou in je laatste dagen heb kunnen en mogen zijn. Jij die er altijd was voor mij. Je was mijn rots, mijn vangnet en mijn zekerheid. Ik ga je zo ontzettend missen.