Mijn moeder, mijn uitgesproken mama. Matriach Maike, oermama, Materfamilias van ’n familie die verder reikte dan ons gezin de Vreese-Böck.
Bloed of zielsverwanten, gelijkgestemde en andere malloten ze waren allemaal welkom bij Maike & Ed.
De vrienden en kennissen, die zo eigen voelen dat we ze mogen rekenen tot onze naaste familie.
’n aangewaaid zusje, neven en nichten als ook de kinderen van vrienden…
allemaal verrijkten ze onze jeugdjaren.
Je jonge geest en ruimdenkendheid maakten dat de jeugd zich graag bij jou schaarde en eenieder zich kind aan huis voelde.
Zo creëerde je je eigen clan, weliswaar van wisselende samenstelling maar met vele trouwe volgers.
In ons geliefde ouderlijk huis op de Hatertseweg 28 werd elke gelegenheid aangegrepen om samen met deze uitgebreide familie te eten. Je Indisch inslag kwam dan helemaal tot z'n recht: Eten (Soto & Sayur Lodeh) maak je per slot ook niet voor 4 personen.
Moge je gastvrijheid en kookkunsten in mij voort leven.
Mieke zal zeker je creativiteit en liefde voor handwerken voortzetten. Ik herinner me de carnavaloutfits, die je voor me in een nacht creëerde. Wist ik de dag ervoor nog niet wie en wat ik zou zijn, mocht ik daags erna de 1e prijs opstrijken als best verkleedde in jouw creaties als oosterse prinses en Holly-hobby.
Mijn mama die alles kon en wist en wat ze niet wist dat moest nog uitgevonden
worden.
Door de komst van Wikipedia en Google heb ik me gelukkig al iets minder afhankelijk van je kunnen maken. Maar je raad en goedbedoelde adviezen zal ik missen. Al sloeg ik ze ook regelmatig in de wind.
Jij regelde het wel: de aan & verkoop van diverse huizen. Met als klap op de vuurpijl de verkoop van nr 28. Je sloeg de spijker op zijn kop en de verhuizing naar Villa Hamer werd een feit.
Maar ook de oprichting van de IJsvogels, toen onze ambitie als kunstrijdsters werd bedreigd door het stoppen van de Nijmeegse kunstschaats vereniging. Je veranderde de kamers van de 1e verdieping in klaslokalen en startte je eigen hostess-opleiding toen jij en de andere docenten van Tunon op straat stonden. Je speelde voor reisbureau, intermediair en belastingadviseur. Zelfs toen je gezondheid achteruit ging, wist je met de telefoon en online aankopen het meeste nog te regelen.
Wel werden steeds vaker Kees, Annemarie, Camiel of Hans ingeschakeld om je grootse plannen te realiseren.
Mijn rol beperkte zich gelukkig tot het bakken van katjang, kroepoek en emping. Of het grillen van sate wat mij als vegetariër meer dan toevertrouwd was.
Hoe belangrijk het contact van mensen om je heen was, werd eens te meer duidelijk toen ik je zag wegkwijnen tijdens de quarantaine die werd opgelegd in het ziekenhuis tijdens je opname met de griep. Of hoe je opleefde bij alle bezoek dat je mocht ontvangen na de oproep per whatsapp aan je clan.
Ik wens dat jij al die jou zijn voortgegaan weer mag ontmoeten en dat jullie feestend in onze herinneringen voortleven.
Papa is er in elk geval van overtuigd dat er in het
hiernamaals niet meer afgewassen hoeft te worden.
Graag wil ik ook namens jou dank uitspreken voor de verzorging, steun en lieve woorden en daden die jij, papa, Annemarie en ik hebben ontvangen van de door jou geschapen familie, buurtzorg, medewerkers van Villa Hamer en met name ook de geweldige verpleging op de afdeling cardiologie.
Dankbaar ben ik dat ik er voor jou in je laatste dagen heb kunnen en mogen zijn. Jij die er altijd was voor mij. Je was mijn rots, mijn vangnet en mijn zekerheid. Ik ga je zo ontzettend missen.
vrijdag 21 december 2018
Herinneringen aan onze zus IJkie, van Cissy en Peter
Afscheid IJkie 19 september 2018
Fijn, jullie hier aanwezig te zien
Even vooraf ter introductie:
Wij zijn Cissy en Peter Böck, zusje en boertje van Maike.
Uit een gezin 9 kinderen wij nr 5 en 9, terwijl Maike/IJkie nummer 4 was.
Lieve Ed,
Naar jouw herinnering was je geroerd door mijn afscheidswoorden( nu 38 jaar geleden) bij de crematie van jouw schoonmoeder, onze moeder en Annemarie en Carlijn : jullie oma Stella.
verwijzen naar de lofrede op de sterke vrouw uit oude Testament, spreuken, hfdst 31, vers 10 e.v. heb ik toen haar kracht en sterkte willen aangeven.
Opvallend is dat sommige zinsneden ( ietwat aangepast aan onze tijd) min of meer letterlijk van toepassing waren en ook gelden voor; onze en jullie Marijke, IJkie, Maike , Mai.
Naast het "spinrokken", dat we nu kunnen hertalen in 'quilten'opende ook zij haar handen voor de behoeftige. Volgens de schrijver van Spreuken moet de sterke vrouw bejubeld worden om de vrucht van haar handen en moeten haar werken geroemd worden in de stadspoort. Daarom zijn we vanmiddag hier bijeen.
Zij liet het niet allen bij het praktische deel van de nuttige en goede werken, maar had ook een bijzonder gevoel voor gerechtigheid ontwikkeld.
Zo wil het dat haar eerste job als schooljuf in de Haagse schilderswijk ( toen bekend als "blank", maar behoorlijk a-sociaal) niet succesvol teneinde liep door een conflict met het hoofd over o.a. het kleptomane gedrag, voortkomend uit balorigheid en gebrek aan ouderlijke controle van enkele kinderen.
Toen de politie een paar van haar leerling van school wilde halen voor een onderzoek wierp zij zich ervoor: 'Nee, er gaat nu niemand mee! Na schooltijd kom ik - met of zonder kinderen - op het bureau langs.'
Toen ze eenmaal op het bureau was ( zonder kinderen), wilde men haar sterk intimiderend de les lezen. na korte tijd stelde ze voor het gesprek op normale toon en in rustige sfeer te voeren "want u brengt mij niet echt onder indruk. Mijn vader was hoofdcommissaris en zijn uniformjas met nog meer sterren en strepen hing gewoon aan de kapstok."Het heeft wel instelling van een overblijfklas om de kinderen van de straat te houden tot resultaat gehad." Zo zijn er meer voorvallen te noemen.
Als Maike zich eenmaal iets ten doel had gesteld, moest het ook koste wat het kost bereikt worden. "gefocust"heet dat nu.
Als kind had zij dat ook
Het begon al als boreling in het ziekenhuis: Mam had niet voldoende voor het "hongerwolfje" zoals de zusters haar al gauw noemden. er moest met melkzure melk van 't CBZ weet iedereen wat dat is? En dat ging er gretig in. ( Cis, dat moesten wij 10 jaren later voor jou ook halen)
Cissy noemt straks het dagboekje dat onze moeder tussen 1938 en 1941 bijhield over IJkies baby- en kleutertijd. Het was Mam voor en Mam na. Eenkennigheid troef. Toch herkende ze - op bezoek in het ziekenhuis - 3 dagen na mijn geboorte Mam eerst niet. Toen zij haar herkende klom ze tegen haar op en nestelde zich tegen Mams hals met 't duimpje in de mond, en zij wilde haast niet meer weg.
Dat duimpje leek in mijn beleving soms uitgegroeid tot een dikke duim voor mooie verhalen gelardeerd met wat extra drama, zodat - naar mijn beleving - Wahrheit und Dichtung - elkaar niet altijd geheel afdekten.
In het dagboekje vermeldt onze moeder ook dat IJkie haar zin probeerde door te drijven. "lukt het niet, wilde wij niet naar jouw pijpen dansen dan werd er gegild". 's Nachts klonk dat weerkaatst in de slaapkamers vreselijk hard.
Ik citeer onze moeder: "O, wat heb ik je vaak stout gevonden!" en als ze niet naar bed wilde was het; "Mammie, plasje doen"en dat eindeloos en luid herhaald. Onze oudste zus Giet kon dat tot aan het eind van haar leven nog imiteren. en bij nog langer uitblijven van enige reactie volgde haar ultieme noodkreet: "Kom dan. Mijn traantjes zijn nat". Het resultaat laat zich raden ... geen reactie, hooguit hoongelach van de anderen.
Er waren ook veel lieve kanten.
Ik herinner mij een filmbeeld van ons beide in de voortuin van Javaweg 15 in Batavia; het zal 1941 geweest zijn: zij met een witte strik in het steile haar als oudste van ons, mij dirigerend bij het wankelend lopen met mijn onafscheidelijke stok met vlag gewapend.
Ook een beeld van ons, gezeten op het scheidingsmuurtje met nr 17 de beslagpan uitlikken als de buurvrouw, "tante Fietje" genoemd, weer een "gateau african" had gebakken.
Als oudste van ons viertal nam ze vaak het voortouw bij het uithalen van kattekwaad. Maar wij, als jongens, mochten dan de kappen opvangen. Toen mocht je je kind nog een tik geven en we zijn er niet slechter van geworden.
Toen we later in 1946 in Hollandia woonden in de Politieschool, die gevestigd was in het oude hoofdkwartier van MacArthur, heeft zij geregeld onder de ogen van onze ouders, en onze eigen moeder niet meer voor de klas stond, het klasje voor 4 kinderen gespijbeld.
In 1949 na onze aankomst in Nederland werd Maike in het weeshuis aan de Kalfjeslaan ondergebracht en wij , de 3 broertjes, in het internaat voor schipperskinderen aan de Amstelveenseweg.
( Wat een gevangenis was dat voor als zg. stads kinderen)
de school stond daar tegenover IJkie en ik kwamen bij elkaar in de 5de klas en moesten bij gebrek aan plaats als broer en zus hetzelfde bankje delen, als zij tenminste niet spijbelde. Maike vond mij te ijverig, maar spiekte er bij mij wel lustig op los.
Daarna in laren in de 6de klas scheidden zich onze wegen:
Ik ging naar de jongensschool van de broeders van Oudenbosch en zij naar de meisjesschool van de zuster Dominicanessen, die haar uiteindelijk naar de kweekschool van Rosa de Lima in Neerbosch bracht.
Herinnering aan onze zus IJkie ( Cissy)
Berg en dal 19 september 2018
Door sterke wil gedreven
Geest op volle kracht
Zo kunnen wij onze zus herinneren. Wij noemde haar IJkie, een naam die ze als peuter aan zichzelf gegeven had.
Al heel vroeg gaf zij uiting aan die wilskracht. In een boekje dat onze moeder over IJkie baby- en kleutertijd schreef, wordt daar menig keer aan gerefereerd. Zo lezen wij; 'een lollig diertje, maar o wee als ze haar zin niet krijgt'en 'als wij niet naar haar pijpen willen dansen, is het huis te klein'.
als kind herinner ik me IJkie van vooral de vakanties, als geen ander kon ze feestjes organiseren, of je jarig was of niet. ze was altijd in de weer, ook voor de Larens kinderen, niet iedereen ging in die tijd immers op vakantie.
Samen met haar broer Ferdinand was ze zeer actief bij het zogenoemde 'vakantiewerk'. Het is geen toeval dat zij beide bij de padvinderij zaten en dat zij beiden in het onderwijs gingen.
Voor mijn zus Hanneke, ook wel bekend als Lou, en mij was IJkie een echte grote, oudere zus. ze was van de grote verhalen, kon prachtig vertellen en enorm fantaseren. Voor een del was ze ook onze opvoedster. Veel levenslessen kregen we van haar, met haar was het makkelijk praten.
Toen wij op de middelbare school zaten, gingen we graag bij haar logeren. zij woonde toen op kamers in Nijmegen. Eddy was nog niet in haar leven, dus ze had alle tijde voor ons. Samen met haar vriendinnen die ook vaak in Laren kwamen logeren. Ik zal de lieve vrouwen hier niet noemen, want dan vergeet ik er misschien één en dat verdient die niet.
IJkie liet ons totaal vrij en lag er niet wakker van als we diep in de nacht thuiskwamen. Dat werd anders toen ze getrouwd was, toen vond Eddy dat we ons aan de regels van het huis, zijn huis, moesten houden. de buurt, de Fransestraat en omgeving, onveilig maken mocht, vond hij zelfs leuk, maar niet te laat, hij moest immers weer vroeg op.
Haar leven was er een van verzamelen, niet alleen van spullen, maar ook van mensen om haar heen.
Organiseren kon ze goed en ook daarvan heb ik mogen genieten. zo vroeg ze Adelbert ( Eds jongste broer) en zijn vrienden mijn vrienden en mij te verzorgen tijdens de 4 daagse, we liepen deze twee keer. We hoefden ons niet te bekommeren om eten of drinken, de heren fietsen voor ons uit en stonden ons op te wachten. Zo had ze ook dat weer uitstekend geregeld; niet voor zichzelf, maar voor ons.
Ook leverde zij aan het eind van Ferdinands leven nog een belangrijke bijdrage aan zijn welbevinden door hem naar Nijmegen te halen toen hij ziek werd en hem, de jonge weduwnaar, zelfs voor te stellen aan zijn nieuwe geliefde, Willeke, met wie hij nog jaren gelukkig is geweest.
Toen kwamen de jaren dat we minder contact hadden. Echter, toen haar gezondheid achteruit ging, naderden we elkaar weer. de laatste maanden hadden we elkaar frequent gezien en heeft zij verteld van haar jeugd, van de vreugden en het verdriet. Zo was de voor haar plotstelinge en onverwachte reis van Indië naar Nederland een traumatische ervaring. Ze kon niets meenemen en kon haar vrienden niet vaarwel zeggen. Indië waar het zo lekker rook en het fruit zo heerlijk was en Nederland met zijn kou en waterige groente.
Deze verhalen, vooral de familie betreffend, zijn met het heengaan van mijn zus gestopt. Met haar natuurlijke nieuwsgierigheid wist ze haar vinger op het vreemde ding te leggen en er vat op te krijgen. Soms heel precies, soms voor het verhaal wat aangedikt.
Wat mij bijzonder geraakt heeft,
is het feit dat de eens zo wilskrachtige vrouw die ze een week of zes geleden nog was: voor niets en niemand bang, geen berg te hoog , geen zee te diep, door haar ziekte zelfs een beetje timide werd. zij verloor de macht over haar lichaam en besefte dat maar al te goed.
Wij hebben op prachtige wijze van haar afscheid mogen nemen. ik ben haar dankbaar voor haar "grote zus"zijn.
Cissy
Ed,
De sterke vrouw uit het boek Spreuken streeft er naar haar man die op haar vertrouwt geluk te brengen alle dagen van haar leven. Zo ook jouw Maike, onze IJkie. Haar tomeloze energie in de laatste maanden tot de verhuizing naar de Hamer was ingegeven om jou achter te laten in een goede omgeving "voor ons soort mensen", zoals zij zich wel eens liet ontvallen, verzekerd van de benodigde goede zorg wanneer ze er niet meer zou zijn. Want dat haar dagen geteld waren, wist zij als geen ander.
Ed, wij hopen dat jij in de Hamer - hoewel alleen - het door Maike beoogde geluk vindt.
Annemarie en Kees, Carlijn en Mark,
oprecht dan voor jullie niet aflatende inzet voor haar en haar welzijn gedurende vele jaren en dank voor jullie on ophoudelijk draven om de Hatertseweg in zo korte tijd leeg op te leveren en de Hamer te vullen.
Het nieuwe appartement ademt de sfeer van de woonkamer van de Hatertseweg
Machteld, Bart, Anne Jolie en Olivi
Wij danken jullie voor hartelijke en efficiënte hulp aan Maike en Ed, op de Hatertseweg, tijdens de herhaaldelijke opnames in ziekenhuis in de afgelopen jaren en nu weer in de Hamer
Wij wensen jullie allemaal veel sterkte nu Maike er niet meer bij ons is.
Fijn, jullie hier aanwezig te zien
Even vooraf ter introductie:
Wij zijn Cissy en Peter Böck, zusje en boertje van Maike.
Uit een gezin 9 kinderen wij nr 5 en 9, terwijl Maike/IJkie nummer 4 was.
 |
| Baby Cissy ( 9), op de schoot van oma Stella, daar achter Peter( 5) en daarnaast Marijke / IJkie (4)(o) Giet oudste zus (o) aan de andere kant van opa Rudie Voor IJkie, Ferdinand (o) daarnaast Willy, Hanneke / Lou (o) en Frankie(o) |
Lieve Ed,
Naar jouw herinnering was je geroerd door mijn afscheidswoorden( nu 38 jaar geleden) bij de crematie van jouw schoonmoeder, onze moeder en Annemarie en Carlijn : jullie oma Stella.
verwijzen naar de lofrede op de sterke vrouw uit oude Testament, spreuken, hfdst 31, vers 10 e.v. heb ik toen haar kracht en sterkte willen aangeven.
Opvallend is dat sommige zinsneden ( ietwat aangepast aan onze tijd) min of meer letterlijk van toepassing waren en ook gelden voor; onze en jullie Marijke, IJkie, Maike , Mai.
Naast het "spinrokken", dat we nu kunnen hertalen in 'quilten'opende ook zij haar handen voor de behoeftige. Volgens de schrijver van Spreuken moet de sterke vrouw bejubeld worden om de vrucht van haar handen en moeten haar werken geroemd worden in de stadspoort. Daarom zijn we vanmiddag hier bijeen.
Zij liet het niet allen bij het praktische deel van de nuttige en goede werken, maar had ook een bijzonder gevoel voor gerechtigheid ontwikkeld.
Zo wil het dat haar eerste job als schooljuf in de Haagse schilderswijk ( toen bekend als "blank", maar behoorlijk a-sociaal) niet succesvol teneinde liep door een conflict met het hoofd over o.a. het kleptomane gedrag, voortkomend uit balorigheid en gebrek aan ouderlijke controle van enkele kinderen.
Toen de politie een paar van haar leerling van school wilde halen voor een onderzoek wierp zij zich ervoor: 'Nee, er gaat nu niemand mee! Na schooltijd kom ik - met of zonder kinderen - op het bureau langs.'
Toen ze eenmaal op het bureau was ( zonder kinderen), wilde men haar sterk intimiderend de les lezen. na korte tijd stelde ze voor het gesprek op normale toon en in rustige sfeer te voeren "want u brengt mij niet echt onder indruk. Mijn vader was hoofdcommissaris en zijn uniformjas met nog meer sterren en strepen hing gewoon aan de kapstok."Het heeft wel instelling van een overblijfklas om de kinderen van de straat te houden tot resultaat gehad." Zo zijn er meer voorvallen te noemen.
Als Maike zich eenmaal iets ten doel had gesteld, moest het ook koste wat het kost bereikt worden. "gefocust"heet dat nu. Als kind had zij dat ook
Het begon al als boreling in het ziekenhuis: Mam had niet voldoende voor het "hongerwolfje" zoals de zusters haar al gauw noemden. er moest met melkzure melk van 't CBZ weet iedereen wat dat is? En dat ging er gretig in. ( Cis, dat moesten wij 10 jaren later voor jou ook halen)
Cissy noemt straks het dagboekje dat onze moeder tussen 1938 en 1941 bijhield over IJkies baby- en kleutertijd. Het was Mam voor en Mam na. Eenkennigheid troef. Toch herkende ze - op bezoek in het ziekenhuis - 3 dagen na mijn geboorte Mam eerst niet. Toen zij haar herkende klom ze tegen haar op en nestelde zich tegen Mams hals met 't duimpje in de mond, en zij wilde haast niet meer weg.
 |
| Rudie, Giet, IJkie,Frankie |
In het dagboekje vermeldt onze moeder ook dat IJkie haar zin probeerde door te drijven. "lukt het niet, wilde wij niet naar jouw pijpen dansen dan werd er gegild". 's Nachts klonk dat weerkaatst in de slaapkamers vreselijk hard.
Ik citeer onze moeder: "O, wat heb ik je vaak stout gevonden!" en als ze niet naar bed wilde was het; "Mammie, plasje doen"en dat eindeloos en luid herhaald. Onze oudste zus Giet kon dat tot aan het eind van haar leven nog imiteren. en bij nog langer uitblijven van enige reactie volgde haar ultieme noodkreet: "Kom dan. Mijn traantjes zijn nat". Het resultaat laat zich raden ... geen reactie, hooguit hoongelach van de anderen. Er waren ook veel lieve kanten.
Ik herinner mij een filmbeeld van ons beide in de voortuin van Javaweg 15 in Batavia; het zal 1941 geweest zijn: zij met een witte strik in het steile haar als oudste van ons, mij dirigerend bij het wankelend lopen met mijn onafscheidelijke stok met vlag gewapend.
Ook een beeld van ons, gezeten op het scheidingsmuurtje met nr 17 de beslagpan uitlikken als de buurvrouw, "tante Fietje" genoemd, weer een "gateau african" had gebakken.
Als oudste van ons viertal nam ze vaak het voortouw bij het uithalen van kattekwaad. Maar wij, als jongens, mochten dan de kappen opvangen. Toen mocht je je kind nog een tik geven en we zijn er niet slechter van geworden.
Toen we later in 1946 in Hollandia woonden in de Politieschool, die gevestigd was in het oude hoofdkwartier van MacArthur, heeft zij geregeld onder de ogen van onze ouders, en onze eigen moeder niet meer voor de klas stond, het klasje voor 4 kinderen gespijbeld.
In 1949 na onze aankomst in Nederland werd Maike in het weeshuis aan de Kalfjeslaan ondergebracht en wij , de 3 broertjes, in het internaat voor schipperskinderen aan de Amstelveenseweg.
( Wat een gevangenis was dat voor als zg. stads kinderen)
de school stond daar tegenover IJkie en ik kwamen bij elkaar in de 5de klas en moesten bij gebrek aan plaats als broer en zus hetzelfde bankje delen, als zij tenminste niet spijbelde. Maike vond mij te ijverig, maar spiekte er bij mij wel lustig op los.
 |
| IJkie, Rudie, Peter, oma/ moeder Stella met Willy op schoot en Giet achter haar daarnaast Frankie met Ferdinand voor hem |
Daarna in laren in de 6de klas scheidden zich onze wegen:
Ik ging naar de jongensschool van de broeders van Oudenbosch en zij naar de meisjesschool van de zuster Dominicanessen, die haar uiteindelijk naar de kweekschool van Rosa de Lima in Neerbosch bracht.
 |
| IJkie op de kweekschool |
Berg en dal 19 september 2018
Door sterke wil gedreven
Geest op volle kracht
Zo kunnen wij onze zus herinneren. Wij noemde haar IJkie, een naam die ze als peuter aan zichzelf gegeven had.
Al heel vroeg gaf zij uiting aan die wilskracht. In een boekje dat onze moeder over IJkie baby- en kleutertijd schreef, wordt daar menig keer aan gerefereerd. Zo lezen wij; 'een lollig diertje, maar o wee als ze haar zin niet krijgt'en 'als wij niet naar haar pijpen willen dansen, is het huis te klein'.
als kind herinner ik me IJkie van vooral de vakanties, als geen ander kon ze feestjes organiseren, of je jarig was of niet. ze was altijd in de weer, ook voor de Larens kinderen, niet iedereen ging in die tijd immers op vakantie.
Samen met haar broer Ferdinand was ze zeer actief bij het zogenoemde 'vakantiewerk'. Het is geen toeval dat zij beide bij de padvinderij zaten en dat zij beiden in het onderwijs gingen.Voor mijn zus Hanneke, ook wel bekend als Lou, en mij was IJkie een echte grote, oudere zus. ze was van de grote verhalen, kon prachtig vertellen en enorm fantaseren. Voor een del was ze ook onze opvoedster. Veel levenslessen kregen we van haar, met haar was het makkelijk praten.
Toen wij op de middelbare school zaten, gingen we graag bij haar logeren. zij woonde toen op kamers in Nijmegen. Eddy was nog niet in haar leven, dus ze had alle tijde voor ons. Samen met haar vriendinnen die ook vaak in Laren kwamen logeren. Ik zal de lieve vrouwen hier niet noemen, want dan vergeet ik er misschien één en dat verdient die niet.
IJkie liet ons totaal vrij en lag er niet wakker van als we diep in de nacht thuiskwamen. Dat werd anders toen ze getrouwd was, toen vond Eddy dat we ons aan de regels van het huis, zijn huis, moesten houden. de buurt, de Fransestraat en omgeving, onveilig maken mocht, vond hij zelfs leuk, maar niet te laat, hij moest immers weer vroeg op.
Haar leven was er een van verzamelen, niet alleen van spullen, maar ook van mensen om haar heen.
Organiseren kon ze goed en ook daarvan heb ik mogen genieten. zo vroeg ze Adelbert ( Eds jongste broer) en zijn vrienden mijn vrienden en mij te verzorgen tijdens de 4 daagse, we liepen deze twee keer. We hoefden ons niet te bekommeren om eten of drinken, de heren fietsen voor ons uit en stonden ons op te wachten. Zo had ze ook dat weer uitstekend geregeld; niet voor zichzelf, maar voor ons.
Ook leverde zij aan het eind van Ferdinands leven nog een belangrijke bijdrage aan zijn welbevinden door hem naar Nijmegen te halen toen hij ziek werd en hem, de jonge weduwnaar, zelfs voor te stellen aan zijn nieuwe geliefde, Willeke, met wie hij nog jaren gelukkig is geweest.
Toen kwamen de jaren dat we minder contact hadden. Echter, toen haar gezondheid achteruit ging, naderden we elkaar weer. de laatste maanden hadden we elkaar frequent gezien en heeft zij verteld van haar jeugd, van de vreugden en het verdriet. Zo was de voor haar plotstelinge en onverwachte reis van Indië naar Nederland een traumatische ervaring. Ze kon niets meenemen en kon haar vrienden niet vaarwel zeggen. Indië waar het zo lekker rook en het fruit zo heerlijk was en Nederland met zijn kou en waterige groente.
Deze verhalen, vooral de familie betreffend, zijn met het heengaan van mijn zus gestopt. Met haar natuurlijke nieuwsgierigheid wist ze haar vinger op het vreemde ding te leggen en er vat op te krijgen. Soms heel precies, soms voor het verhaal wat aangedikt.
Wat mij bijzonder geraakt heeft,
Wij hebben op prachtige wijze van haar afscheid mogen nemen. ik ben haar dankbaar voor haar "grote zus"zijn.
Cissy
Ed,
De sterke vrouw uit het boek Spreuken streeft er naar haar man die op haar vertrouwt geluk te brengen alle dagen van haar leven. Zo ook jouw Maike, onze IJkie. Haar tomeloze energie in de laatste maanden tot de verhuizing naar de Hamer was ingegeven om jou achter te laten in een goede omgeving "voor ons soort mensen", zoals zij zich wel eens liet ontvallen, verzekerd van de benodigde goede zorg wanneer ze er niet meer zou zijn. Want dat haar dagen geteld waren, wist zij als geen ander.
Ed, wij hopen dat jij in de Hamer - hoewel alleen - het door Maike beoogde geluk vindt.
Annemarie en Kees, Carlijn en Mark,
oprecht dan voor jullie niet aflatende inzet voor haar en haar welzijn gedurende vele jaren en dank voor jullie on ophoudelijk draven om de Hatertseweg in zo korte tijd leeg op te leveren en de Hamer te vullen.
Het nieuwe appartement ademt de sfeer van de woonkamer van de Hatertseweg
Machteld, Bart, Anne Jolie en Olivi
Wij danken jullie voor hartelijke en efficiënte hulp aan Maike en Ed, op de Hatertseweg, tijdens de herhaaldelijke opnames in ziekenhuis in de afgelopen jaren en nu weer in de Hamer
Wij wensen jullie allemaal veel sterkte nu Maike er niet meer bij ons is.
donderdag 20 december 2018
Herinnering van Ed door Annemarie
( zwarte tekst zijn links naar ander pagina's)
Maike
Maike
’t is voorbij,
ik ben je kwijt.
Je kwam mijn leven binnen als onderwijzeres aan de lagere school in Overasselt.
Je had een kamer in de Van Welderenstraat bij defamilie Drinkenburg, Gezien je hun niet genoeg informeerde over je doen en laten ontstond er al gauw een conflict.
En na enig zoeken kwam je bij de familie Cohen terecht op de Wilhelminasingel.
 |
| Anne en Christa Barneveld |
Als dank werd naast Christa en Anne Barneveld dochters van mijn oudste zus, hun dochter een van bruidsmeisjes bij ons huwelijk.
Ondertussen had ik een baantje bij de A-faculteit als bouwkundige verworven,
daardoor maakten wij kennis met de familie Kwakkernaat die naast een elektrozaak, ook kamers verhuurden op de Fransestraat.,en waarvan wij 3 kamers op de eerste etage huurden.
Dat hebben we geweten, de toiletten mochten na 10 uur ’s avonds niet doorgetrokken worden van de 2 oudjes die op de derde etage huisden.
Op de begane grond woonde een studentenstel die tot diep in de nacht feest vierden en waar de politie menig keer ’s nachts voor de deur stond om niet afgesloten fietsen op te laden.
 |
| Maike, Annemarie die van Anne de fles kreeg |
December 1964, kocht ik huize Spaan op de Hatertseweg 33
12 december 1964 beviel je vervroegd van Annemarie .
Moe Spaan deelde echter de woning met een zestal ratten en je wilde de woning niet delen met die beestjes dus hebben we die eerst bestreden alvorens
je met Annemarie en onze parkiet in het huis trokken.
 |
| Carlijn en Maike |
Daar hebben we veel verbouwd en is op 7 oktober 1967 Carlijn geboren.
Het was daar een zoete inval ,
Parochianen, vrienden, vrienden van vrienden alles kon
Zoals met jou verjaardag
Met het licht uit, en mijn treintje met lichtje mocht rond rijden door de kamer dat scheelde meteen ook een hoop feestgangers
In het voorjaar van 73 konden we Hatertseweg 28 aankopen. Dat kwam vrij omdat mijn moeder die daar woonde, graag wat kleiner wilde gaan wonen.
De Familie Keizer vertrok op de Dasstraat 8, en zo kon mijn broer dat als belegging van de familie Keizer kopen en onze moeder daar tot haar dood laten wonen..
Het overhuizen van 33 naar 28 heeft in een nacht plaatsgevonden onder leiding van de buurtagent Scheltinga.
Ja , wij woonden toen op stand.
 |
| Maike en Mieke tijdens papa zijn 81ste verjaardag in "Het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis" 6 april 2014 |
De Hatertseweg 28 was ons thuis met traplift, aangepast bad, de nodige extra
Tot voor kort, toen je hoorde van de Cardioloog van het Radboudumc dat een herstel niet in de lijn der verwachting lag en je het rustig aan moest gaan doen, wilde je nog enkele jaren gelukkig met mij leven.
De zoektocht naar een ander thuis moest beginnen en het werd villa Hamer in Berg en Dal
Het zijn echter geen gelukkige jaren geworden maar enkele weken.
Het heeft niet zo mogen zijn.
Als sluitstuk aan het verhaal, wil ik niet onvermeld laten
een woord van dank te zeggen aan
Cissy & Evert en Willemijn (mijn correspondentie vriendin sinds 1981) die gevraagd dan wek ongevraagd kwamen op draven.
Ook vermeld ik de familie Jacobs, die aanvankelijk van gezellige buurtfamilie na verhuizing voor terugtrekking op hun stamslot ontwikkelde tot steunfamilie.
Terwijl steeds meer krachten aan je ontsnapte, je deed niet tevergeefs een beroep op Jaminah voor de inruiming van het nieuwe domicilie Daar was ze juist mee klaar dinsdag voor het overlijden
Dan de 2 dochters
 |
| Toen waren ze nog lief zou pa zeggen |
De oudste Annemarie, had tot taak het leegmaken voor de oplevering datum 31 aug. Gesterkt door Carlijn, Kees, Mark, Andor Monique en Merlijn is het haar gelukt.
De 2de dochter Anne Carlijn heeft met Steef de laatste administratie weer in orde gemaakt,
beide werkzaamheden, `n monnikenwerk ze hoeven alleen nog in te treden.
Kees heeft voor mij het mogelijk gemaakt dat ik de schilderijen verzamelingen in woonruimtes kan ophangen.
En Mark heeft bij het in en uit ruimen de nodige han en spandiensten verleent waarvoor de door mij de gecultiveerde parkinsonziekte de kracht ontbrak
Tot slot mocht ik iemand vergeten zijn in de dank opsomming dan moet u maar denken dat dit een eerste verhaal is zonder correctie van Maike , zij rust in vrede en tot ziens.
Je liefste Ed
Herdenkingsdienst van Marijke , IJkie, Maike, Mai
 |
| Het programma boekje van de dienst
Een programmaboekje voor papa en ook handig voor het verloop van de dienst voor de anderen aanwezigen.
Hier bij de uitleg van de tekeningen op de pagina's De Herdenkingsdienst:
- de parkieten die er eerder waren dan wij
- het garen als levensdraad
- de ijsvogel ( die ma als logo aan de ijsclub die zij onder ander met ander ouders voor ons oprichten )
|
thema Dankbaarheid
- de roos, bloem waar ma zo van hield staat hier ook voor de Rosa de Lima het internaat waar ma op de Dennenstraat heeft gezeten.
- de kaarsjes die pa graag ontsteekt
- de spoeltjes van de naaimachines
Herinneringen van Cissy en Peter
- tjoenklak spel wat we vaak gespeeld hebben bij oma Carlijn zelfs van een wc rolletje en papier vel maakte tot ze ook hier makkelijker te verkrijgen waren. We hebben bij het opruimen van het huis zeker drie gevonden
- de lempers en spekkoek waar ma zo van hield
- de schildpad en ma die volgens haar en pa's verhaal vaak op zat.
Non je Ne regette rien
Herinnering van Ed door Annemarie ( is de link naar pa zijn tekst)
- de straat namen
- huisnummers
- de wieg staat voor de geboorte van Carlijn en mij
- de ringen en
- ratten horen bij de herinneringen van pa
Tears in Heaven
 |
| Mama met Carlijn zoals ze vereeuwigd zijn in Redwork deel van pa zijn magische Lente levenslap Herinneringen door Carlijn ( is de link naar Carlijn haar tekst) |
een sterke vrouw
- klosjes overal kwam ik ze tegen in allerlei kleuren en in veelvoud natuurlijk
- een quiltjes verschillende gevonden met naalden er in en niet afgemaakt.
Stilte en gebed
- de prioenroos
Met dank aan:
- de vogels die pa graag voerde op de Hatertseweg
- de kippen, Pjotr (die met pa de hond de enig man was die het zo lang uit hield later was Broertje kat van Carlijn zijn steun daar in.)
- Kat staat voor Mauw, Dosto, Doetje, Pipet, en Broertje
Alles is anders
Na 14 bonus jaren zo als ze zei, wilde haar lichaam niet meer meewerken.
Nu maanden er na zeg ik heel eerlijk. Vorig jaar rond deze dagen zei ik tegen Kees:" laten we maar doen wat ma vraagt voor Kerst 2018 . . "
Mijn gevoel zegt, dat het haar laatste is hier.
Deze Magische Zomer levenslap hete in eerste instantie de Magische zomer merklap maar dat dekt niet de lading. Al jaren slapende door de verzorging van pa en ma mocht het mij niet lukken maar 1 tafereel echt af te ronden.
Naast mijn Winter levenslap, ik ben het winterkind, een magisch advent kleed waar van alles omtrent mij, de van Peltlaan en wat op dat moment speelde voorbij kwam in werd verwerkt.
De magische Lente levenslap staat papa (6 april 1933) centraal en de tijd op de Hatertseweg 33 wat daar allemaal in die tijd gebeurde,doormiddel van allerlei borduur technieken.
De Magische Zomer levenslap, is voor het zomerkind mama (7 augustus 1938) gaat over onze kindertijd op de Hatertseweg 28 en alles wat er in die tijd gebeurde. Ma quilten intussen dus dit kleed moet een quilt worden over jaren 1973 tot dat ik het huis uit ging (1991) maar natuurlijk een link naar het heden.
Zo ook na de oproep van Joris Linssen voor Joris Kerstboom 2018 in het Leids dagblad vond ik dat ik voor die boom mijn auto didacte kennis en liefde voor textiel maar eens moest beproeven. Al vanaf mijn middelbare school fan van Leslie Gabrielse, door ma haar quilt vriendin Jackie Haerkerens kwam daar Colette Berendse bij.
Hoe ik het voor elkaar heb gekregen vertel ik in een later blog op 23 dec .
(Alle teksten die paars zijn zijn linken naar andere pagina's)
Zo ook na de oproep van Joris Linssen voor Joris Kerstboom 2018 in het Leids dagblad vond ik dat ik voor die boom mijn auto didacte kennis en liefde voor textiel maar eens moest beproeven. Al vanaf mijn middelbare school fan van Leslie Gabrielse, door ma haar quilt vriendin Jackie Haerkerens kwam daar Colette Berendse bij.
Hoe ik het voor elkaar heb gekregen vertel ik in een later blog op 23 dec .
(Alle teksten die paars zijn zijn linken naar andere pagina's)
Abonneren op:
Posts (Atom)